Hindi ito malaking recital.
Walang mamahaling costume.
Walang engrandeng stage.
Pero nang makita kong lumabas si Audrey sa entablado, halos hindi ako makahinga.
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, nakita ko siyang sumasayaw nang may ngiti.
Hindi dahil may kailangan siyang patunayan.
Kundi dahil mahal niya ang ballet.
Pagkatapos ng performance, tumakbo siya papunta sa amin ni Scott.
“Mom! Dad! Did you see me?”
Niyakap namin siya.
“Every second,” sagot ni Scott.
Ngumiti ako.
“And we’re so proud of you.”
Biglasiyang naging seryoso.
“Mom, may natutunan ako.”
“Ano iyon?”
“Na kapag may taong humihingi ng tulong, puwede ko siyang tulungan. Pero hindi ko kailangang itago ang mga bagay na nagpapahirap sa akin.”
Hinaplos ko ang buhok niya.
“Exactly, sweetheart.”
Makalipas ang ilang buwan, patuloy pa rin ang gamutan ni Derek.
